സ്നേഹത്തിന് ഇത്രയും വശ്യതയോ? ഒരാളിൻറെയും മുഖം പോലും തിരിച്ചറിയാൻ വയ്യ. നക്ഷത്രങ്ങൾ പോലുള്ള കണ്ണുകൾ. ദൂരെയിരിക്കുന്നവരുടെ കണ്ണുകൾ പോലും തിളങ്ങുന്നു. എല്ലാറ്റിലും ഒരേ ദാഹം – സ്നേഹ ദാഹം. അകളങ്കമായ ആ സ്നേഹത്തിൻറെ മാധുര്യത്തിൽ വീണുപോയ ഞാൻ ചിറകു നനഞ്ഞു തേനിൽ വീണുപോയ ഒരു ഈച്ചയെപ്പോലെയായി. പിന്നെ ഞാൻ എന്തു പറഞ്ഞു? ആ വലിയ പുരുഷാരം എന്തു കേട്ടു? ഇതൊന്നുമറിയാൻ വയ്യാത്തമാതിരി ഞാൻ ഉത്തമനായി.” അറ്റം കാണാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ മറുകരയിലേക്ക് യതിയുമൊത്ത്